Hanz Mirck
Bewondering is de beste verdediging
die tijdeloosheid die er in een besloten hof kan zijn - Ida Gerhardt
Bij deze foto van Ron Derksen
Ze heeft het door, dat kun je zien, poëzie is niets
dan een mooi verzinsel van dichters.
Omdat ze eigenlijk niets te zeggen weten,
niet kunnen zingen en daarom maar rijmen,
niet kunnen dansen en dan maar hun zinnen ritmisch -
Hun zwakke lijven achter zware katheders, de haast gestorven koppen belicht.
Hun geblader in boekjes, in manuscripten, elektrisch versterkt,
de slokjes van een dichter, hapjes van de eeuwigheid.
Hoe er in supermarkten naar hen wordt gekeken
waar ze de gewone dingen op hun lijstjes maar niet kunnen vinden.
Een dichter speelt het leven na maar wat als ze ontdekken
dat hij nog veel meer niet weet?
Maar wie, wie ben jij, verbeeld ik me jou, of heb je mij verzonnen?
Je kijkt alsof je me herinnert, zoals ik op plekken de weg weet
die al niet meer bestaan. Iemand zei 'Ik wil je nooit meer zien'
nu is dat voorgoed voorbij. Ben jij de ware naam van hier?
'Doe je schoenen uit', hoor ik. De kale boom schaamt zich, 'Je hoort me toch?
schoenen uit!' de kerk voelt zich oud, het pad is de weg kwijt, de tafel,
de tafel - Je blik stopt de tijd is het daarom dat je bent
gaan zitten?
Hanz Mirck
Geboren in 1970. Debuteerde in Vrij Nederland met autobiografisch werk, won diverse literaire prijzen, en scoorde (als begeleider van Berhard Christiansen) ook op enkele cabaretfestivals. Verder schreef hij liedteksten voor Tom America. Momenteel werkt hij aan een kinderboek en een autobiografische roman. In augustus verschijnt zijn debuutbundel Het geluk weet niets van mij bij uitgeverij Vassallucci.
